op handen en knieën

17 april 2008 // Ergens in de loop van de vroege avond ...

Ilya is al een tijdje wakker. De tekens dat hij moe is, zijn er: oogjes wrijven, een lange geeuw. Doeme, ben ik nu weer te laat. Straks is hij weer over die moeheid, en dat stapelt zich op tot oververmoeid. In slaap geraken heeft dan meer weg van een enorm marteling. Een kronkelend ventje dat alle kanten van zijn bedje ziet, en daarbij de nodige decibels produceert.

Enfin, ik weet nu niet of het aan die 'in-slaap-geraken' frustraties lag. Tijdens het 'even kijken of alles nog oké is', vond ik hem op handen en knieën in zijn bedje. Ik kon het niet geloven, riep mijn vriend om te bevestigen. En toen plofte hij terug op zijn buik. Enkele seconden later kwam hij weer heel even op handen en knieën.

Weer iets nieuws dat hij (bijna) kan, en het besef groeit dat ons mannetje steeds meer zal kunnen. Om uiteindelijk zijn ouders helemaal niet meer nodig te hebben. Gelukkig duurt dat nog wel een jaar of 17,5.