Kringetje2 - net over de helft

Zaterdag 2 augustus 2008 - 11u
20 weken en 4 dagen

Enkele minuten voor 11u bellen we aan bij de gynaecoloog in Leuven. Hij laat ons binnen in zijn strak ingerichte kleine gezellige wachtruimte. Toch even gebruik maken van het sanitair. Zouden het de zenuwen zijn, of gewoon Kringetje2 die meer plaats inneemt en lekker op mijn blaas zit te duwen? In ieder geval moet ik nodig.

Ilya maakt van het wachten gebruik om het kleine vertrek te onderzoeken. Even checken of de stekker van de lamp nog goed in het stopcontact steekt, de tijdschriften ordenen, staat het tafeltje wel stabiel (geweldig zo'n spiegelende tafeltje), de veiligheidsriemen van zijn autostoel al goed leggen, nog eens naar de tijdschriften om ze te sorteren, nu de draad van de lamp eens grondig nakijken ... Zoals je leest, hij amuseerde zich. Er lag ook een zwangerschapskalender van Kind & Gezin. Ik schrok ervan dat we al in maand 5 zaten. Kringetje2 groeit al 20 weken en 4 dagen (eigenlijk 18 weken en 4 dagen, maar je krijgt 2 weekjes kado) in mijn buik. We zitten over de helft! Prompt kwamen de schuldgevoelens weer aanzetten. Bij Ilya's zwangerschap was ik er iedere dag mee bezig en aan het lezen over zwanger zijn, de kraamperiode, borstvoeding, opvoeding, ... nu kom ik zelden tot het vastnemen van een boek. Ik probeer het goed te maken door 's avonds voor het slapen gaan even volledig aandacht te geven aan Kringetje2: een aai over mijn buik, lieve woordjes, vertellen wat er die dag is gebeurt. Tot hier toe krijg ik steeds antwoord met stampjes. Zo lief! Sinds zaterdag 12 juli voel ik Kringetje2 heel duidelijk, daarvoor twijfelde ik vaak tussen gerommel in de buik of bewegingen van de baby. Zelfs Kris voelde de stampjes al.

Terug naar de wachtzaal ... een kwartiertje later mogen we binnenkomen in de strakke praktijk ruimte. Na een kort algemeen gesprek mag ik op de tafel gaan liggen. Ondertussen stelt de gynaecoloog DE vraag "willen jullie het geslacht weten?" Kris bevestigt direct met reden en al. Ik houd me stil. Liever was ik voor een verrassing gegaan maar het nu al weten, heeft zijn voordelen.

Kris en Ilya zitten naast me op de kruk. Even de buik ontdoen van kleding en de broekrand wat laten zakken. Servetten plaatsen om geen gel op de kleren te smeren. En dan een flinke mop koude gel op de buik. Da's telkens opnieuw zo'n kilte die je in je hele lijf voelt. Op het zwarte scherm links van ons komt beweging. Eerst zien we weinig, nog even zoeken. En kijk, daar is Kringetje2. We zien 2 voetjes. Kris telt gauw de teentjes. Het zijn er 10! Ik kwam niet verder dan 'wat zie je die voetjes duidelijk'. Er volgden nog verschillende andere zichten op Kringetje2. Zo verschijnt op het scherm: het hoofdje met de 2 hersenhelften, armpjes, een been, de ruggegraat, een doorsnede van de buik, ... De placenta ligt goed deze keer. Hij ligt helemaal bovenaan in de baarmoeder en loopt mooi langs mijn rug naar beneden. Ver genoeg van de baarmoedermond verwijdert. Dat zorgt al voor een enorme geruststelling.

Net als bij een echo van Ilya hebben we even een griezel moment. Plots verdwijnt alles uit het beeld. We zien enkel een zwart gat. Even snel als het scherm zwart vulde, komt Kringetje2 weer te voorschijn met zijn gezicht naar ons toe. Onze kleine alien komt piepen door het 'zwarte gat'. Een 'griezelig' moment, maar oh zo leuk! We zien duidelijk 2 oogkassen, een neusholte en een mondje dat beweegt.

Kringetje2 wordt volledig gemeten en nagekeken. Het hartje klopt goed, heeft 4 kamers, de blaas en het maagje zijn gevuld, de metingen zeggen ons dat we inderdaad 20 weken en een paar dagen ver zijn. "Het ziet er allemaal goed uit. Een flinke baby." zegt de gynaecoloog. 't Is toch altijd spannend zo'n 20 weken echo of structurele echo. En dan zet de gynaecoloog het apparaat op een nieuw plaatsje op mijn buik. We zien beentjes, 2 billetjes en heel duidelijk dat we een jongen verwachten. Ik wacht geduldig op de gynaecoloog, die het een minuut later zelf zegt. Kris ziet het niet meteen, dus krijgt hij even aangeduid waar de kroonjuwelen van onze jongen te zien zijn. Even later komt alles nog duidelijker in beeld. Geen twijfel meer mogelijk: 't is een zoontje!

Ergens in het prille begin van deze zwangerschap was er een voorgevoel dat me vertelde dat het deze keer een meisje werd. De weken vorderden en het voorgevoel verdween. Er klopte iets niet: in gedachten bereidde ik me voor op een meisje (had al verschillende namen), de rest van mijn aanvoelen schreeuwde dat het een jongen zou worden. Onze familie en vrienden, de grote meerderheid dacht (of hoopte) een meisje. Vrijdag, de dag voor de 20 weken echo, sprak een wildvreemde vrouw me aan over Ilya. Ze vond hem een leuk, mooi, flink kereltje. Over buikbaby zei ze "c'est une petite fille". Ja, dan begin je wel te denken dat het dan wel zo zal zijn. En toch klopte het niet. Dus toen ik ons nieuw kereltje op het scherm zag, voelde ik me 2 seconden teleurgesteld. Herpakte me want nu klopte alles. Dit voelde wel juist! Ik word/ben een echte jongensmama! En Kris is zo fier als een gieter met zijn tweede zoon, want meisjes zijn volgens hem te complex. ;)

Welkom lief klein kereltje, we kijken enorm naar je uit.