Quiche à l'improviste

1 pak bladerdeeg
1 venkel, fijn gesneden
1 rode ui, fijn gesneden
1 zoete aardappel
1 gele courgette, in schijfjes gesneden
1 brikje sojaroom
1 feta kaas (200 gr)
3 eieren

Oven voorverwarmen op 200 graden.

Zoete aardappel gaar koken, en in blokjes snijden. Rode ui glazig stoven. Voeg venkel toe en stoof gaar. Gele courgette bakken in de pan. Voeg de gare groenten samen.

Eieren met sojaroom klutsen. Snijd de feta kaas in blokjes en voeg toe aan het sojaroom-ei mengsel. Giet dit mengsel bij de groenten.

Doe het bladerdeeg in de vorm, en bak even voor. Doe de groenten in de vorm en bak 30 minuten in de oven.

Snijd ondertussen wat kervel fijn, en strooi die op de quiche voor het serveren.

Koude paprika soep

3 gele paprika's, ontpit en fijn gesneden
1 rode ajuin, fijn gesneden
1 teentje knoflook, fijn gesneden
0,5 l groentenbouillon

Stoof de rode ui glazig, voeg de knoflook en gele paprika's toe. Laat even stoven.

Voeg de groentenbouillon toe, en laat kort koken. Fijn mixen. Laat afkoelen.

Heerlijke soep!

bron: Libelle

Pompoen-Brocolli-Bloemkool taart

Improvisatie in de keuken

Men neme:
1 pompoen
1 brocolli
1 bloemkool
150 gr geitenkaas natuur
bladerdeeg (of zelfgemaakte taartbodem - mijne kwam uit het Donderdag Veggiedag Kookboek)
nootmuskaat
peper

Stoom brocolli- en bloemkoolroosjes beetgaar. Stoof de pompoen beetgaar (ik ontdeed de pompoen van zijn schil om hem sneller gaar te krijgen, maar kan volgens mij ook wel met schil). Doe de geitenkaas bij de pompoen met wat nootmuskaat en peper. Pureer dit alles. Schep de brocolli en bloemkool onder de pompoenpuree. Leg bladerdeeg in een taartvorm en schep het pompoenmengsel in de vorm. Ongeveer 25 minuten in een voorverwarmde oven van 180°.

duik eens in het water

Ilya doet dat goed, heel goed zelfs :)

navelstompje

Ik was net de oude berichtjes van mijn nieuwe tweedehands gsm (lees: oude gsm van Kris) aan het overlopen. Niet om curieus te zijn, maar wel op zoek naar smsjes die we ontvingen toen Ilya geboren was. Het is echt ongelofelijk leuk om die nu terug te lezen. Ik kwam ook een berichtje van mezelf tegen "Ilya heeft zijn laatste stukje verbintenis met de mama verloren. Het ziet er goed uit." Dat werd verstuurd op 14 november 2007. Net een jaar geleden dus ...

Maandag 27 oktober 2008

Hip Hip Hoera - Maandag 27 oktober 2008 mocht ons klein ventje echt 1 kaarsje uitblazen, of zoals hij zaterdag gedaan heeft op zijn verjaardagsfeestje 12 kaarsjes. Papa versierde de cake met 12 kaarsjes. 12 maanden oud is ook 1 jaar, en groot gelijk heeft hij. De grootouders, tantes, nonkels, peter Johan en Marijke kwamen meevieren. Ilya kreeg leuke kadootjes zoals een xylofoon, houten blokken in alle vormen en kleuren, een safari kegelspel, een zachte aankleedkussenhoes, warme slaapzak, kleurrijke bal en een tuitbeker. Hij wist even niet meer waar eerst kijken, met wat eerst te spelen of waar eerst aan te voelen. Alles is zo mooi en kleurrijk. Rond 16u15 mocht hij de kaarsjes van zijn verjaardagstaart uitblazen en voor de eerste keer lekkere cake eten. Met z'n allen zongen we een verjaardagsliedje. En kregen spontaan een brede glimlach van Ilya en applaus. Ontroerend mooi! Samen met papa blies hij 12 kaarsjes uit. Papa deed al het blaaswerk. Ilya keek toe, en kon er eigenlijk totaal niet aan uit. De cake smaakte hem. 's Avonds wandelden we met moeke, vake, tante Carla en tante Inès naar de Brusselse Grote Markt om het lichtspektakel van lichtkunstenaar Yann Kersalé te bewonderen. De open ruimte leek nu op een zeer grote balzaal.

Maandag om 23u28 sliep ons ventje al enkele uurtjes. Ik kroop naast hem en wenste hem een gelukkige verjaardag met een verjaardagszoen op zijn zachte wang. Officieel was hij nu 1 jaar en 8 minuutjes oud. De wang had nu een bleke teint, een jaar geleden voelde die nog vochtig aan van het vruchtwater en kleurde die net naar zachtroze. De geur van een pasgeboren baby vergeet je niet. Zo zoet en warm. Die nacht sliep hij naast mij in het ziekenhuisbed, toch voor een paar uurtjes tot de nachtverpleegster hem in zijn eigen bedje legde. Vandaag haalt niemand hem nog zo abrupt weg. Zijn kleine broer hoop ik die eerste nacht dicht bij mij te mogen hebben om te bewonderen, knuffelen en aan te snuffelen. Even helemaal alleen te zijn met hem en genieten. Zeker nu ik weet hoe snel de eerste maanden, het eerste jaar voorbij vliegt.

Op Ilya's eerste verjaardag nam papa een dagje verlof. We sliepen met z'n allen uit. Bij Ilya wil dat zeggen tot 8u30 en dan is het speeltijd. Na een verfrissende douche gingen we ontbijten in Het Warm Water. Alles huisgemaakt en zeer lekker. Die confituur en notenpasta, hmmmmmm. Nadien begaven we ons richting Burgerlijke Stand van het Administratief Centrum van de Stad Brussel om Kringetje2 te erkennen. Op een klein uurtje werd alles in orde gebracht. Kris is nu officieel de papa van Kringetje2. En bij de geboorteaangifte zal België een Speltincx-je meer tellen. In de namiddag wandelden we wat rond in Brussel, dronken een warme chocolade melk, beseften dat op maandag wel veel zaken gesloten zijn. Dus de Brusselse Biënnale zal iets voor een ander keertje zijn. We aten een vegetarische lasagne in een Brussels eetcafé. Ilya lust tegenwoordig heel graag pasta.

Nog een groot uur wachten en we konden vertrekken naar onze afspraak met de gynaecologe in het Sint-Elisabeth ziekenhuis. Het voelde toch wel speciaal aan om de gynaecologe die Ilya mee op de wereld bracht op zijn verjaardag weer te zien. De laatste echo zou mede bepalen of een thuisbevalling mogelijk is. We kregen Kringetje2 nog één keer op het scherm te zien. Alles zag er goed uit. De metingen wezen uit dat hij qua groei een weekje voor ligt. De metingen gaven steeds rond 34 weken aan, terwijl we net 33 weken zijn. Het geschatte gewicht ligt rond 2253 gram. Weer een heel flinke baby! De hoeveelheid vruchtwater was goed. De placenta ligt mooi tegen mijn rug, en niet te laag deze keer. Kringetje2 ligt nog steeds in hoofdligging. Bij de vorige consultatie bij vroedvrouw Katlijn lag hij ook al met zijn hoofdje naar beneden en het rugje rechts. Het enige waar ik voor moet oppassen is de inscheuring die ik opliep toen Ilya met zijn schoudertjes passeerde. Soms heb ik daar inderdaad wat last van, maar Kringetje2 zal er ook langs moeten. Hopelijk kan de vroedvrouw enkele tips geven om een nieuwe inscheuring te voorkomen.

De gynaecologe gaf met veel plezier haar fiat voor een thuisbevalling. "Vorige keer is het ook puur natuur gelukt, dus dat zal nu ook wel lukken" zei ze welgemeend. Ook zij bevestigde dat we bij vroedvrouw Katlijn in zeer goede handen zijn. Ik kijk er naar uit, en ben ook heel benieuwd hoe het deze keer allemaal zal verlopen. Soms slaat de schrik wel toe, en voel ik me enorm onzeker. Pijn zal het zeker doen of het nu thuis of in het ziekenhuis is. Ik brand me ook niet vast op een thuisbevalling. Als het moment daar is, en het gaat niet thuis dan zij het zo. Ik weet dat het Sint-Elisabeth ziekenhuis ons goed zal opvangen, en dat de vroedvrouwen van Zwanger In Brussel meer dan welkom zijn.

Zo, kleine ventjes van me, dit was wat we allemaal gedaan hebben op maandag 27 oktober 2008.

En we tellen er 8

Sinds zaterdag 20 september 2008 heeft Ilya officieel 8 tandjes in zijn mondje staan.

• 4 grote blinkende bovenaan
• onderaan tellen we 3 schitterende bergjes en
  
• 1 klein fijn snijtandje dat net door het tandvlees zit
  

Het blijft een ongelofelijk grappig zicht als hij lacht. Een klein ventje met een goed bevolkt mondje.

Exact 3 maanden later

Vandaag is het dinsdag 16 september 2008. Exact 3 maanden later valt 16 december ook op een dinsdag. Tevens de uitgerekende datum van Kringetje2. Leuk detail. Ondertussen zijn we 27 weken ver.

Evenwicht

Ilya vindt stilletjes aan zijn evenwicht. Als hij rechtstaat, zoeken zijn kleine voetjes en beentjes naar een goede houding. De rest van zijn kleine lijfje volgt en als laatste laat hij zijn handjes los. Tadaa, zonder enige hulp of houvast staat ons ventje daar. Fier als een gieter! Het begon met enkele luttele seconden. Nu haalt hij met gemak 15 seconden of langer. Vaak eindigt het terug in vasthouden aan, op zijn poep laten zakken (vallen) of heel af en toe eindigt het in een serieuze valpartij met de nodige traantjes. Beëindigd hij zijn evenwichtsoefening met succes dan kraait hij van plezier. 't Is er me eentje, die kleine man.

Kringetje2 - net over de helft

Zaterdag 2 augustus 2008 - 11u
20 weken en 4 dagen

Enkele minuten voor 11u bellen we aan bij de gynaecoloog in Leuven. Hij laat ons binnen in zijn strak ingerichte kleine gezellige wachtruimte. Toch even gebruik maken van het sanitair. Zouden het de zenuwen zijn, of gewoon Kringetje2 die meer plaats inneemt en lekker op mijn blaas zit te duwen? In ieder geval moet ik nodig.

Ilya maakt van het wachten gebruik om het kleine vertrek te onderzoeken. Even checken of de stekker van de lamp nog goed in het stopcontact steekt, de tijdschriften ordenen, staat het tafeltje wel stabiel (geweldig zo'n spiegelende tafeltje), de veiligheidsriemen van zijn autostoel al goed leggen, nog eens naar de tijdschriften om ze te sorteren, nu de draad van de lamp eens grondig nakijken ... Zoals je leest, hij amuseerde zich. Er lag ook een zwangerschapskalender van Kind & Gezin. Ik schrok ervan dat we al in maand 5 zaten. Kringetje2 groeit al 20 weken en 4 dagen (eigenlijk 18 weken en 4 dagen, maar je krijgt 2 weekjes kado) in mijn buik. We zitten over de helft! Prompt kwamen de schuldgevoelens weer aanzetten. Bij Ilya's zwangerschap was ik er iedere dag mee bezig en aan het lezen over zwanger zijn, de kraamperiode, borstvoeding, opvoeding, ... nu kom ik zelden tot het vastnemen van een boek. Ik probeer het goed te maken door 's avonds voor het slapen gaan even volledig aandacht te geven aan Kringetje2: een aai over mijn buik, lieve woordjes, vertellen wat er die dag is gebeurt. Tot hier toe krijg ik steeds antwoord met stampjes. Zo lief! Sinds zaterdag 12 juli voel ik Kringetje2 heel duidelijk, daarvoor twijfelde ik vaak tussen gerommel in de buik of bewegingen van de baby. Zelfs Kris voelde de stampjes al.

Terug naar de wachtzaal ... een kwartiertje later mogen we binnenkomen in de strakke praktijk ruimte. Na een kort algemeen gesprek mag ik op de tafel gaan liggen. Ondertussen stelt de gynaecoloog DE vraag "willen jullie het geslacht weten?" Kris bevestigt direct met reden en al. Ik houd me stil. Liever was ik voor een verrassing gegaan maar het nu al weten, heeft zijn voordelen.

Kris en Ilya zitten naast me op de kruk. Even de buik ontdoen van kleding en de broekrand wat laten zakken. Servetten plaatsen om geen gel op de kleren te smeren. En dan een flinke mop koude gel op de buik. Da's telkens opnieuw zo'n kilte die je in je hele lijf voelt. Op het zwarte scherm links van ons komt beweging. Eerst zien we weinig, nog even zoeken. En kijk, daar is Kringetje2. We zien 2 voetjes. Kris telt gauw de teentjes. Het zijn er 10! Ik kwam niet verder dan 'wat zie je die voetjes duidelijk'. Er volgden nog verschillende andere zichten op Kringetje2. Zo verschijnt op het scherm: het hoofdje met de 2 hersenhelften, armpjes, een been, de ruggegraat, een doorsnede van de buik, ... De placenta ligt goed deze keer. Hij ligt helemaal bovenaan in de baarmoeder en loopt mooi langs mijn rug naar beneden. Ver genoeg van de baarmoedermond verwijdert. Dat zorgt al voor een enorme geruststelling.

Net als bij een echo van Ilya hebben we even een griezel moment. Plots verdwijnt alles uit het beeld. We zien enkel een zwart gat. Even snel als het scherm zwart vulde, komt Kringetje2 weer te voorschijn met zijn gezicht naar ons toe. Onze kleine alien komt piepen door het 'zwarte gat'. Een 'griezelig' moment, maar oh zo leuk! We zien duidelijk 2 oogkassen, een neusholte en een mondje dat beweegt.

Kringetje2 wordt volledig gemeten en nagekeken. Het hartje klopt goed, heeft 4 kamers, de blaas en het maagje zijn gevuld, de metingen zeggen ons dat we inderdaad 20 weken en een paar dagen ver zijn. "Het ziet er allemaal goed uit. Een flinke baby." zegt de gynaecoloog. 't Is toch altijd spannend zo'n 20 weken echo of structurele echo. En dan zet de gynaecoloog het apparaat op een nieuw plaatsje op mijn buik. We zien beentjes, 2 billetjes en heel duidelijk dat we een jongen verwachten. Ik wacht geduldig op de gynaecoloog, die het een minuut later zelf zegt. Kris ziet het niet meteen, dus krijgt hij even aangeduid waar de kroonjuwelen van onze jongen te zien zijn. Even later komt alles nog duidelijker in beeld. Geen twijfel meer mogelijk: 't is een zoontje!

Ergens in het prille begin van deze zwangerschap was er een voorgevoel dat me vertelde dat het deze keer een meisje werd. De weken vorderden en het voorgevoel verdween. Er klopte iets niet: in gedachten bereidde ik me voor op een meisje (had al verschillende namen), de rest van mijn aanvoelen schreeuwde dat het een jongen zou worden. Onze familie en vrienden, de grote meerderheid dacht (of hoopte) een meisje. Vrijdag, de dag voor de 20 weken echo, sprak een wildvreemde vrouw me aan over Ilya. Ze vond hem een leuk, mooi, flink kereltje. Over buikbaby zei ze "c'est une petite fille". Ja, dan begin je wel te denken dat het dan wel zo zal zijn. En toch klopte het niet. Dus toen ik ons nieuw kereltje op het scherm zag, voelde ik me 2 seconden teleurgesteld. Herpakte me want nu klopte alles. Dit voelde wel juist! Ik word/ben een echte jongensmama! En Kris is zo fier als een gieter met zijn tweede zoon, want meisjes zijn volgens hem te complex. ;)

Welkom lief klein kereltje, we kijken enorm naar je uit.